Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego stulecia tango w Argentynie traktowano jako dyskusyjne zjawisko.
Zaistniało w w niskich warstwach społecznych. Adwersarze tanga pochodzili zasadniczo z klas wyższych – mniejszości o wielkich wpływach. Uważali tango jako wstydliwy temat, taniec złodziei i prostytutek. W w pierwszych 10. latach XX. stulecia rozpoczęła powstawać się klasa średnia. Rygorystyczny podział na dwie klasy zaniknął w rezultacie niepokojów społecznych. Wykształcenie stało się w większym stopniu osiągalne dla większej części społeczeństwa, a nie wyłącznie dla małej grupy wybrańców. Klasa średnia również rozpoczęła polityczną ofensywę.
Razem z poprawą pozycji ekonomicznej, stali się wspólnotą, która zaczęła się liczyć. Te metamorfozy przyczyniły się do wzrostu renomy tanga. Tango, jako taniec zmieniło się w tym czasie z grzesznego tańca z burdeli w bardziej ceniony taniec z kawiarni. W tym okresie tango również uległo pewnym uproszczeniom. Stawało się coraz bardziej aprobowane, acz zajęło to o wiele dłuższy czas, nim stało się to nagminne.
Słowa tang były krótkie i dość pikantne, nierzadko w lunfardo (slang, powstały wśród niższych klas społecznych w XIX wieku w Buenos Aires). W początkach dwudziestego stulecia słowa cokolwiek złagodniały. W tym czasie słowa pieśni miały mniej znaczące znaczenie, istotna była muzyka. Zmieniło się to dopiero wtedy, gdy Gardel zaśpiewał utwór Mi Noche Triste w 1917 roku, teksty tang stały się lubiane.
Za najważniejszych artystów tego okresu uważa się kompozytorów Mendizabal i Villoldo, oraz muzyków Greco, Firpo i Canaro. W tym okresie muzycy w po największej części amatorzy pozbawieni jakiej bądź muzycznego wykształcenia. Większość tych muzyków nie znała nut i grali ze słuchu. Improwizacja i zawracanie uwagi na to, czego publiczność i tańczący naprawdę wyczekiwali, miały zasadnicze znaczenie. Grana muzyka formowała taniec, a taniec muzykę. Muzycy chodzili z jednej imprezy na kolejną, z jednej dzielnicy do drugiej, w regularnie zmieniających się zespołach. W konsekwencji tego, muzyka początkowego okresu jest względnie prosta i charaktery różnych orkiestr podobne. Firpo i Canaro jakkolwiek wyraźnie odstawali swoim brzmieniem.